Ĉu vi konas la tutan Historion de la Bichon Frise?

Bela, karesa kaj memcerta, la Bichon Frise estas unu el la plej popularaj dorlotbestaj hundoj en la mondo. Ekde antikvaj tempoj, ĉi tiu nerezistebla kotona bulo dependas de sia beleco, karismo kaj inteligenteco por fordefendi la supren kaj malsupren de la historio. Rilata al la maltano, la havanano kaj la kotono de Tulear, ĝia origino apogas ĝin kiel kunhundo per ekscelenco.

Kio estas la historio de la Bichon Frise? Kiel, kiam kaj kie ĉi tiu raso estiĝis? Jen listo de la ĉefaj faktoj por konservi en menso.

La historio de la Bichon Frise rakontita en 5 stadioj

1. Prapatroj: de la barbeto ĝis la bichon Tenerifo

La plej vaste akceptita versio de la origino de la unua Bichon Frise priskribas ĝin kiel hundon de mediteranea deveno. Lia prapatro laŭdire estis la barbeto aŭ akvospanelo, meza vilhundo de kiu la pudelo ankaŭ devenas.

Ĝuste, la nomo bichon devenas de la termino barbikano, kiu estas la diminutivo de la vorto barbeto. La barbetgrupo de hundoj evoluis en 4 apartajn rasojn: la Bolonja Bichon, la Havana Bichon, la Malta Bichon, kaj la Tenerifo Bichon.

Ĉi-lasta estas konsiderita la rekta prapatro de la hodiaŭa Bichon Frise. Ĉi tiuj aktivaj kaj amaj hundoj laŭdire alvenis al la Kanaraj insuloj, specife la insulon Tenerifo, kie historiistoj kredas, ke la raso finis disvolviĝi. Estas tre verŝajne ke ili vojaĝis al la insulo kiel dorlotbesto por hispanaj maristoj.

Dum la plej fruaj specoj de barbeto funkciis kiel laborhundoj donitaj sian kapablon preni birdojn de la akvo, la bichon, multe pli malgranda speco de hundo, aperis kiel kunulbesto, ne ĉashundo.

Iam poste, inter la jaroj 1200 kaj 1300, italaj maristoj alportis la Bichon Tenerife al Italio, reenkondukante ĝin al la eŭropa kontinento. Oni devas rimarki, ke ĝis la jaro 1300, Italio fariĝis centro de komerco kaj komerco, kaj kun la alveno de la Renesanco, la lando estis mergita en periodo de esplorado.

Post kiam reenkondukite al kontinenta Eŭropo, la Tenerifo Bichon altiris la atenton de la nobelaro kaj la nova itala meza klaso. Lia mantelo ofte estis tranĉita kaj prizorgita en la "leono-" stilo, tranĉo kiu estis tre populara tiutempe.

Jam en la malfruaj 1400-aj jaroj kaj fruaj 1500-aj jaroj, la raso faris sian eniron en Francion post la franca invado de la itala teritorio. Ŝajne, la francoj prenis la hundon kiel militakiro. Krome, multaj italaj artistoj kaj akademiuloj iris norden por servi la francajn tribunalojn, kunportante siajn plej ŝatatajn vilajn dorlotbestojn.

2. La vojo al populareco

Dum la regado de Francisko la 1515-a (1547-1574), la bichon sukcesis establi sin en la socio de la franca reĝa kortego. Tamen, lia vera pinto de populareco kiel kunhundo okazis sub la regado de Henriko la 1589-a (XNUMX-XNUMX).

Unu el la plej famaj rakontoj de la tempo rakontas, kiel la angla reĝo transportis siajn amatajn biĥonojn helpe de korbo. Dirita korbo aŭ korbo estis alkroĉita al lia kolo per la uzo de rubandoj, kio permesis al li havi ilin tre proksime ĉiam dum la tago.

Tio igis la aliajn homojn en tribunalo voli imiti la monarkon, igante la blankan hundeton populara kaj dorlotita dorlotbesto.

Sinjorinoj de la reĝa kortego uzis la bichon kiel specon de akcesoraĵo, aŭ kaŝita sub la brako aŭ enpakita en la faldoj de robo aŭ ŝalo. Tiu ĉi hundo estis traktita preskaŭ kvazaŭ li mem havus reĝan sangon.

Estas dirite ke poste, dum la regado de Napoleon III (1808-1873), la raso travivis alian periodon de populareco kiel dorlotbesto de franca reĝeco. Same, li akiris grandan fifamecon en Belgio.

La ĉeesto de la bichon en arto

Tra la jaroj, multaj artistoj inkludis la popularan laphundon en siaj portretoj. Kelkaj el la plej famaj estis Ticiano (1490-1576) el Italio, Sir Joshua Reynolds (1723-1792) el Anglio, Jean Honoré Fragonard (1732-1806) el Francio, kaj la artisto Francisco Goya (1746-1828) el Hispanio. Liaj artaĵoj helpas kontroli la ĉeeston de la bichon en malsamaj regionoj kaj en malsamaj tempoj.

Ĉu vi sciis ...? En 1795, la hispana artisto Francisco de Goya faris vivgrandan portreton konatan kiel La Duquesa Blanca. La portreto apartenis al la fama hispana aristokratino Doña María del Pilar Teresa Cayetana de Silva-Álvarez de Toledo y Silva Bazán, la 13-a Dukino de Alba de Tormes, kiu pozis kun specimeno ne multe pli alta ol la rando de sia robo (supra kvadranto dekstre en la bildo).

Estas iom da debato pri ĉu la hundo apud vi estas Bichon Frise, malta aŭ bolonja.

3. Provizore ekstermoda

Antaŭ la fino de la 19-a jarcento, la Bichon Frise jam ne estis tiel populara raso kiel antaŭe. Fakte, li ofte estis vidita kiel strathundo aŭ faranta trukojn ĉe foiroj kaj vojaĝaj cirkoj.

Iel, lia populareco falis inter reĝeco. Monarkoj kiel Reĝino Viktorio kaj Reĝino Elizabeto preferis aliajn rasojn, kiel la Pekinano kaj la Pembroke kimra korgio (respektive).

Sed la ĉarmo, ruzo kaj eltenemo de la bichon helpis ĝin elteni. Trajtoj kiel obeemo kaj amo por lia posedanto neniam foriris, eĉ post kiam li komencis pariĝi kun aliaj specoj de hundoj. Ĉi tiuj trajtoj servis por montri lian valoron en aliaj aspektoj, ekzemple kiel gvidisto kaj distra hundo.

4. La pliiĝo de la norma Bichon Frise

Post XNUMX-a Mondmilito, Bichon-ŝatantoj en Francio kaj Belgio rekonis sian potencialon kaj komencis establi siajn proprajn liniojn per kontrolitaj reproduktaj programoj.

La 5-an de marto 1933, la Société Centrale Canine de France (Kennel Club de France) adoptis la unuan oficialan rasnormon, kiel skribite fare de Madame Abadie de Steren Vor Kennels.

La 18-an de oktobro 1934, la Bichon Frisé estis allasita por la unua fojo en la oficialan registron de la Franca Hundejoklubo.

Ĉar la raso estis konata sub du nomoj, "Tenerife" kaj "Bichon", la tiama Prezidanto de la Internacia Hunda Federacio (FCI), Mme. Nizet de Lemma proponis nomon bazitan sur la karakterizaĵoj de la hundo. Ĝuste tiam aperis la nomo "bichon à polio frise", kiu signifas bichon kun bukla felo.

Ĉi tie venas la angla versio de la bichon frise (bukla rondiro hundo) kaj la hispana bichón frise.

La FCI rekonas ke la Bichon Frise estas franc-belga raso kun la rajto esti registrita en la Bredlibro de ĉiuj landoj. Nuntempe, la raso estas agnoskita en la granda plimulto de landoj, sed tiutempe ĝi estis rekonita nur de 3 nacioj: Belgio, Francio kaj Italio.

Kiel klarigite, la evoluo de la bichon en Usono estis kio kondukis al ĝia rekono en la resto de la mondo.

Ĉu vi sciis…? La unua Bichon Frise registrita en Belgio estis nomita Pitou (naskita la 23-an de marto 1924), dum la unua registrita specimeno en Francio estis ino nomita Ida (naskita la 18-an de oktobro 1934).

5. La vera eniro al la internacia scenejo

Estas konata ke ĉe la fino de XNUMX-a Mondmilito kelkaj amerikaj soldatoj kunportis la Bichon Frise reen al la lando. Tamen, en tiu tempo neniu klopodo estis farita por reprodukti ilin aŭ konservi rekordojn.

Daŭris ĝis 1956 ke gesinjoroj Francois Picault komencis bredi la rason post translokiĝo al la stato de Miĉigano kun siaj 6 Bichon Frise specimenoj. La Picaults jam havis sian unuan idon kiam ili renkontis la brediston Azalea Gascoigne kaj la bredisto Gertrude Fournier.

Poste, ambaŭ bredistoj ankaŭ komencis bredi la Bichon Frise kaj komencis laborojn por organizi kun aliaj admirantoj kaj entuziasmuloj. Kiel rezulto, la unua Bichon Frise Klubo de Ameriko estis establita en majo 1964. De tiu momento la nombro da interesitaj partioj komencis pliiĝi.

Laboro komenciĝis establi la rason en la lando kaj akiri rekonon de la AKC (American Kennel Club). Same, pluraj grupoj de bredistoj komencis la formadon de kluboj sur la loka nivelo.

Septembro 1, 1971, estis granda tago por la bichon kaj iliaj posedantoj kiam ili estis permesitaj konkuri por la unua fojo en la AKC-spektakloj de la diversa klaso. Iam poste, la 10-an de oktobro 1972, ĝi estis rekonita kiel la oficiala rasnumero 119.

En 1975, la AKC finfine agnoskis la Bichon Frise Club of America.

La kreskanta partopreno de la Bichon Frise en usonaj spektakloj/ringoj, kunigita kun sia granda beleco kaj ĉarma personeco, metis la scenejon por ke ĉi tiu raso fariĝu internacie rekonita kaj admirita.

Ĝi eble interesos vin:

Kunhavigu vian amon