Als het gaat om elegante en krachtige honden, is de Doberman zonder twijfel een van de favorieten. De Doberman is dapper, intelligent en waakzaam; niet voor niets staat hij internationaal bekend als een van de beste beschermhonden. Maar wist je dat er niet maar één type Doberman bestaat?
Als u een recente bewonderaar van het ras bent, nodig ik u uit om verder te lezen om erachter te komen wat alle soorten Dobermann zijn (waar en onwaar), wat hen kenmerkt, welke kleur deze exemplaren kunnen hebben en hoe u kunt weten of een Doberman raszuiver is of niet.
Inhoudsopgave
Soorten Dobermann
Er zijn officieel slechts twee Doberman-rassen erkend : de Europese Doberman en de Amerikaanse Doberman . De Europese lijn wordt erkend door de Internationale Kynologische Federatie (FCI), waarvan de rasstandaard geldt in Europa, Azië, Zuid-Amerika, Midden-Amerika en Rusland. De Amerikaanse lijn wordt daarentegen erkend door de American Kennel Club (AKC), waarvan de rasstandaard alleen in Noord-Amerika van toepassing is.
In de populaire sfeer zijn er in totaal echter meestal 4 soorten Dobermann Pinscher:
- Nederlands
- Amerikaans
- Reus of "koning"
- Dwergpinscher
Opmerking. Het nummer in elke afbeelding komt overeen met het nummer in de bovenstaande lijst.
De laatste twee typen worden niet herkend als echte Dobermann Pinschers, en in het specifieke geval van de Dwergpinscher zijn ze niet eens naaste verwanten. Laten we eens kijken wat de belangrijkste kenmerken en grote verschillen zijn tussen deze honden...
Europese doberman
Voor velen is dit de enige echte Doberman-hond. Het is een middelgroot exemplaar met een krachtige constitutie. Ondanks dat hij sterk en gespierd is, vertoont de Europese Doberman ook kenmerken van adel en elegantie.
In tegenstelling tot wat velen denken, wordt deze hond als ideaal beschouwd als huisdier. Natuurlijk vertoont hij een temperamentvolle persoonlijkheid en heeft hij altijd de uitdrukking van een vastberaden hond.
Het ras is in de 19e eeuw in Duitsland ontwikkeld. Er wordt gezegd dat de eerste fokker, een belastinginner en hobbyhondenfokker, zich toelegde op het kruisen van bijzonder bijtende exemplaren, wat leidde tot de productie van een hond die bruikbaar was voor bewakingstaken in huizen en boerderijen.
Later werd de Doberman een uitstekende politiehond en jachthond op ongedierte.
Het Doberman-ras is vernoemd naar Friederich Louis Dobermann, de eerste bekende fokker. In Europa behoudt de naam de twee "n" aan het einde.
Amerikaanse Dobermann
De Amerikaanse Doberman lijkt erg op zijn Europese tegenhanger. Het is ook middelgroot, compact gebouwd en vierkant lichaam. Maar de verandering in fokdoel heeft geresulteerd in een vriendelijkere, elegantere en aantrekkelijkere lijn.
De reputatie van de Europese hond voor moed, intelligentie en loyaliteit maakte hem al snel populair in andere regio's, vooral in de Verenigde Staten, waar zorgvuldig selectief fokken leidde tot de oorsprong en erkenning van een Amerikaanse lijn.
In de Verenigde Staten staat dit ras niet bekend als een Dobermann maar als een Dobermann Pinscher.
Gigantische Dobermann (nep)
De Giant Doberman is geen legitiem type Doberman, maar eerder een hond die qua uiterlijk lijkt, maar veel groter is. Experts zeggen dat de Doberman altijd een middelgrote hond is, dus elke uitzonderlijk grote versie wordt helemaal niet als een Doberman beschouwd, althans niet als een raszuivere hond.
De meest gebruikte methode om deze grote exemplaren te verkrijgen is het kruisen van Dobermans en Duitse doggen, maar sommige fokkers kruisen ook met Rottweilers of andere rassen om "zeldzame of waardevolle" gigantische Dobermanns te produceren.
Zoals uitgelegd door de Doberman Pinscher Club of America (DPAC), hoeft de Doberman niet groter te zijn dan hij is; deze hond heeft al de ideale maat als beschermings- en gezelschapsdier.
Het is bekend dat de gigantische exemplaren niet zo snel of manoeuvreerbaar zijn, en bovendien zijn ze vatbaar voor gewrichts- en hartgezondheidsproblemen.
Het gigantische of "koning" Doberman-type is eigenlijk meestal de kruising tussen een Doberman en een Duitse Dog, dat wil zeggen een Doberdane.
Miniatuur Dobermann Pinscher (nep)
Onder de zogenaamde soorten Dobermann is de dwerg- of minipinscher de bedrieger bij uitstek. Gezien zijn grote gelijkenis, geloven velen ten onrechte dat de Dwerg Doberman Pinscher is verkregen van de standaard Doberman, maar de waarheid is dat het tot een ander en veel ouder ras behoort.
Het is een gedurfde, leuke en zelfverzekerde hond, die oorspronkelijk in Duitsland werd gefokt om op ongedierte in huizen en stallen te jagen. Zijn glanzende vacht en gedrongen bouw geven hem een uiterlijk dat bijna identiek is aan dat van de echte Doberman.
De FCI herkent het als een hond van het type pinscher-schnauzer, terwijl de AKC het opneemt in de Toy-rasgroep. In beide gevallen wordt hij beschreven als een metgezel en huishond.
Genetisch gezien is de Dwergpinscher heel anders dan de Dobermann Pinscher. Dit is misschien moeilijk te geloven vanwege hun grote fysieke gelijkenis, maar experts zijn niet van mening dat beide honden verwant zijn.
Eén theorie stelt dat ze een gemeenschappelijke voorouder delen: de Duitse Pinscher; maar de waarheid is dat er naast de grootte nog veel andere verschillen zijn.
Ze hebben niet hetzelfde temperament of gedrag, ze behoren tot verschillende hondengroepen en zijn voor verschillende doeleinden gefokt.
Europese Doberman versus Amerikaanse Doberman? Vergelijkende tabel
Veel liefhebbers van het ras vragen zich af: hoe kan ik een Europese Doberman onderscheiden van een Amerikaanse? Over het algemeen hebben we het over fysieke verschillen, zoals grootte en spiermassa; de verschillen gaan echter wat dieper.
Bekijk de volgende vergelijkende tabel en ontdek welke specifieke kenmerken door de experts worden erkend...
| Europese doberman | Amerikaanse Dobermann | |
|---|---|---|
| Algemene beschrijving | Een werkhond, intelligent, sociaal, zelfverzekerd | Aanhankelijke, liefhebbende hond, afgestemd op de emoties van de eigenaar; intelligent huisdier en ideaal voor het gezin |
| Hoogte | Mannetjes (68-71 cm), vrouwtjes (63.5-68 cm) | Mannetjes (66-71 cm), vrouwtjes (61-66 cm) |
| Gewicht | Mannetjes (36-74 kg), vrouwtjes (29-38 kg) | Mannetjes (34-45 kg), vrouwtjes (27-36 kg) |
| Structuur | Dikker, compacter en gespierder lichaam; dikkere botstructuur |
Meer verfijnd en slanker lichaam; elegante en strakke structuur typisch voor een showhond |
| Hoofd | Breder met dikkere snuit en kaak | Slanker en wigvormig, met een slankere snuit en kaak |
| Ogen | Donkerder bruin | Lichtbruin |
| Oren | Worden natuurlijk gelaten | Ze zijn meestal gesneden |
| Nek | Korter en dikker; heeft minder stijging van de schouder |
Langer en dunner; stijgt scherp op de schouder |
| Borst | Groter en breder | Kleiner en smaller |
| Lichaam | Compact en gespierd | Lang en dun |
| Benen | Dikker en gespierder | Slanker en eleganter |
| Benen Structuur | Groter compact frame | Kleinere en meer verfijnde structuur |
| Merken | donkerder | Duidelijker |
| Temperament | Hij kan reageren met blaffen en fysiek ingrijpen als zijn gezin wordt bedreigd. Hij reageert goed op krachtig sturen en is minder gevoelig voor fysieke correctie. |
Rustiger en gezinsgericht; minder fysiek beschermend. Reageert goed op positieve bekrachtiging en is gevoeliger voor fysieke correctie. |
Samengevat, het belangrijkste verschil om te overwegen is dat de Amerikaanse Doberman een elegantere hond is met een temperament gericht op de gezinsomgeving, terwijl de Europese Doberman een iets grotere en meer gespierde hond is, met de impuls en het temperament die nodig zijn in een gezinswerk. -hond.
Net als mensen is elke hond anders en heeft hij een unieke genetische samenstelling. Dat betekent dat het niet ongebruikelijk is om variaties in temperament en fysieke eigenschappen te zien. Dit geldt voor elke Doberman, of het nu een Amerikaans of Europees type is.
Welke van de soorten Dobermann is beter? Amerikaanse Doberman versus Europese Doberman?
Er is enige controverse rond deze twee varianten van het Doberman-ras. Enthousiastelingen aan beide kanten beweren dat hun soort Dobermann de beste is.
Om te beginnen beoordeelt de AKC, de belangrijkste club van Amerika, honden voornamelijk op hun uiterlijk of 'conformatie'. In feite zijn veel winnaars van tentoonstellingen in aanmerking genomen vanwege hun uitzonderlijke fysieke kenmerken, niet zozeer vanwege hun temperament.
Aangezien puppy's die afstammen van titelwinnaars zeer begeerlijk zijn, wordt de Amerikaanse Dobermann Pinscher vaak gefokt op uiterlijk. Als gevolg hiervan zijn de genetica en het karakter van deze honden mogelijk niet consistent.
Velen beweren echter dat dit heeft bijgedragen aan het creëren van een veel elegantere Doberman, gezinsvriendelijk van aard en gemakkelijker te hanteren voor beginnende eigenaren.
Voorstanders van de Europese Doberman beweren dat foklijnen die uitsluitend als huisdier of voor een show zijn ontwikkeld, de Amerikaanse hond veel schuchter, gevoeliger, kwetsbaarder en minder impulsief hebben gemaakt dan het oorspronkelijke ras.
In het geval van de Europese Dobermann zijn de persoonlijkheid en het algemene karakter van de honden veel meer gestandaardiseerd, vooral omdat elk van hen een temperamenttest moet doorstaan voordat ze worden goedgekeurd voor de fokkerij.
Om voor een dergelijke test te slagen, moet de hond in veel verschillende situaties een bepaald niveau van vertrouwen behouden en fysiek kunnen ingrijpen om de eigenaar te beschermen.
Als reactie hierop zijn veel voorstanders van de Amerikaanse Doberman van mening dat generaties van Europese fokkerij zeer grote, onhandige en logge alfahonden hebben ontwikkeld, behalve professionele handlers. In wezen omschrijven ze hem als een hond die buiten bereik is van de gemiddelde eigenaar.
Dus welke van de twee is beter? Er is niemand beter dan de ander. Het antwoord zal altijd afhangen van het doel en de persoonlijke smaak van elke eigenaar.
Kleuren en markeringen: welke kleur kan een Doberman zijn?
Bijna iedereen visualiseert de Doberman als een zwarte hond met bruine aftekeningen, maar hoewel dit de meest populaire en erkende kleur is, is de waarheid dat Dobermanns geboren kunnen worden met andere kleuren.
Het ras zou in totaal 7 kleuren vertonen:
- Zwart en roest
- Rood en roest
- Blauw en roest
- Fawn (Isabela) en roest
- Zwart
- Wit
- Albino
Niet alle worden geaccepteerd door rasstandaarden, en met name het bestaan van de albinokleur is nog steeds een punt van discussie.
1. Zwart en roest
(Zwart, zwart en bruin, zwart en bruin)
Geaccepteerd door Europese en Amerikaanse rasstandaarden.
De zwart-roestkleurige Doberman is de meest voorkomende kleurencombinatie. Deze exemplaren zijn het meest traditioneel. Zij zijn degenen die het Doberman-ras gewoonlijk vertegenwoordigen in films en televisie.
Hoewel de meeste Dobermanns het niet goed doen in klimaten met extreme temperaturen, is bekend dat zwarte Dobermanns meer kans hebben op problemen met hitte en directe blootstelling aan de zon.
2. Rood en roest
(Rood, bruin, chocolade)
Geaccepteerd door Europese en Amerikaanse rasstandaarden.
Dit is de tweede meest voorkomende kleur bij Dobermann Pinschers. De kleur van de vacht kan variëren van licht koperachtig tot bruinrood of donkere chocolade. Sommige eigenaren zeggen dat rode Dobermanns wat vrolijker en minder territoriaal zijn.
3. Blauw en roest
(Blauw, grijs, zilver)
Alleen geaccepteerd door de Amerikaanse norm.
De blauwe Doberman is iets zeldzamer dan zijn zwarte en rode tegenhangers. Deze kleur wordt niet waargenomen bij de Europese hond, en ondanks dat het is goedgekeurd door de AKC, kan het soms een reden zijn voor diskwalificatie in sommige van zijn tentoonstellingen. Dat is de reden waarom veel fokkers de blauwe kleur vermijden, vandaar dat het zeldzaam is.
Volgens kenners zijn deze honden eigenlijk niet blauw, maar verdund zwart. Er wordt gezegd dat ze vatbaar zijn voor alopecia met kleurverdunning, een genetische huidaandoening die haaruitval, een droge huid en jeuk kan veroorzaken.
4. Fawn en Roest
(Fawn, Isabela, lichtbruin)
Alleen geaccepteerd door de Amerikaanse norm.
Fawn-gekleurde Dobermanns zijn de minst voorkomende van de 4 standaardkleuren. Fokkers hebben de neiging om deze kleur te vermijden omdat het, net als bij de blauwe Doberman, vaak een reden is voor diskwalificatie bij evenementen. Dit wordt beschouwd als een zeldzaam en impopulair type Doberman.
De kleur fawn is technisch gezien een verdund rood. Het wordt ook in verband gebracht met een verhoogd risico op huid- en vachtgezondheidsproblemen (kaalheid, ingegroeide haartjes, huidinfecties).
5. Helemaal zwart
Het wordt door geen van beide standaarden geaccepteerd.
Zwarte Dobermanns zijn het product van een genetische eigenaardigheid die ervoor zorgt dat overmatige pigmentatie (melanine) wordt geproduceerd, waardoor ze volledig zwart lijken. Over het algemeen hebben ze nog steeds de typische kenmerken van het ras, maar in een donkere toon die veel moeilijker te onderscheiden is.
Aangezien ze niet worden geaccepteerd in Europa of Amerika, doen deze honden nooit mee aan shows of wedstrijden. Fokkers vermijden over het algemeen elke vorm van fokken die ze zou kunnen voortbrengen.
Sommigen geloven dat zwarte Dobermanns het resultaat zijn van inteelt, vandaar dat ze vatbaarder zijn voor bepaalde gezondheidsproblemen. Er is nog wat discussie over.
6. Witte of gedeeltelijke albino
(crème, ivoor)
Het wordt door geen van beide standaarden geaccepteerd.
De witte Doberman wordt beschouwd als een "leucistisch" exemplaar, wat betekent dat het niet volledig albino is. Het produceert wel melaninepigmentatie, maar dit is zeer beperkt. De vacht is heel licht van kleur, maar niet helemaal wit. Het markeringsgebied is een nog lichtere tint wit.
Deze exemplaren hebben blauwe ogen, met een roze neus, lippen en oogranden. Over het algemeen zijn ze zeer zeldzaam en worden ze in geen enkele omgeving geaccepteerd.
Witte Dobermanns kunnen last hebben van zichtproblemen, waaronder verhoogde lichtgevoeligheid; het is gebruikelijk dat ze hun ogen sluiten wanneer ze worden blootgesteld aan de zon. Ze kunnen ook verbranden door de zon en zijn veel vatbaarder voor kankergezwellen en andere huidproblemen.
Het kan u interesseren:
- 11 soorten tumoren, knobbeltjes en cysten die veel voorkomen bij honden
- Hoornvlieszweer bij honden - 7 oorzaken, typen, symptomen, behandeling en meer
7. Albino's
Er is enige discussie over het bestaan van de albino Doberman pinscher, maar sommige experts zeggen dat het theoretisch mogelijk is om het te verkrijgen. Zonder het pigmentatiegen zou dit een aanzienlijk witter exemplaar zijn dan de witte of crèmekleurige Dobermann Pinscher.
Het is gebruikelijk dat een wit exemplaar wordt verward met een albino, maar blijkbaar is er een manier om ze uit elkaar te houden. De witte Doberman heeft blauwe ogen, terwijl de albino Doberman roze ogen heeft.
In theorie zouden deze honden ook moeten lijden aan gezondheidsproblemen die verband houden met lichtgevoeligheid, zonnebrand en kankerachtige tumoren.
Volgens de Europese FCI-norm mag een Dobermann Pinscher maar 2 kleuren hebben: zwart of rood/bruin met roestkleurige aftekeningen. De Amerikaanse norm erkent twee extra kleuren: blauw en fawn, eveneens met roestkleurige of bruine aftekeningen.
Doberman markeringen
Naast de hoofdkleur van de vacht staat dit ras bekend om zijn prominente roest- of tan-aftekeningen. Alle variaties hebben deze traditionele markeringen. Opgemerkt moet worden dat sommige Dobermanns van het Amerikaanse type een kleine witte vlek op de borst hebben.
De AKC-standaard schrijft voor dat de Amerikaanse Doberman goed gedefinieerde roestkleurige markeringen moet hebben. Deze moeten boven elk oog verschijnen, op de snuit, wangen, keel, borst, alle vier de benen en voeten, evenals een vlek net onder de staart. In het geval van het presenteren van de witte markering op de borst, mag deze niet groter zijn dan ½ vierkante inch.
De FCI geeft aan dat de bruine aftekeningen duidelijk gedefinieerd moeten zijn en zich moeten bevinden op de snuit, de wangen, het bovenste deel van elke wenkbrauw, de keel, twee punten op de borst, de middenvoetsbeentjes, de poten, de binnenkant van de dijen, het perineum en de bekkenuitsteeksels. Ze zijn in wezen hetzelfde als die van de Amerikaanse windhond, met uitzondering van de kleine witte vlek op de borst.
