Kiam temas pri elegantaj kaj potencaj hundoj, sendube la Dobermana raso estas unu el la plej ŝatataj. La Dobermano estas kuraĝa, inteligenta kaj vigla; Ne senkaŭze li estas internacie konata kiel unu el la plej bonaj protektaj hundoj. Sed ĉu vi sciis, ke ne ekzistas nur unu tipo de Dobermano?
Se vi estas lastatempa admiranto de la raso, mi invitas vin daŭrigi legi por ekscii, kio estas ĉiuj specoj de Doberman (veraj kaj malveraj), kio karakterizas ilin, kian koloron povas esti ĉi tiuj specimenoj kaj kiel scii ĉu Dobermano. estas purrasa aŭ ne.
Enhavtabelo
Specoj de Doberman
Nur 2 tipoj de Dobermano estas oficiale agnoskitaj : la Eŭropa Dobermano kaj la Amerika Dobermano . La eŭropa bredlinio estas agnoskita de la Internacia Cinologia Federacio (FCI), kies normo validas en la landoj de Eŭropo, Azio, Sudameriko, Centrameriko kaj Rusio. Siaflanke, la usona bredlinio estas agnoskita de la Amerika Hundejoklubo (AKC), kies normo estas aplikata nur en Nordameriko.
Tamen, en la populara sfero, estas kutime 4 specoj de Doberman Pinscher entute:
- Eŭropa
- american
- Giganta aŭ "reĝo"
- Miniatura pinscher
Notu. La nombro en ĉiu bildo respondas al la nombro en la supra listo.
Ĉi-lastaj du tipoj ne estas rekonitaj kiel veraj Doberman-pinŝeroj, kaj en la specifa kazo de la Miniatura pinŝero, ili eĉ ne estas proksimaj parencoj. Ni vidu, kiuj estas la ĉefaj karakterizaĵoj kaj gravaj diferencoj inter ĉi tiuj hundoj...
Eŭropa Dobermano
Por multaj, ĉi tiu estas la sola vera Doberman-hundo. Ĝi estas mezgranda specimeno kun potenca konstitucio. Malgraŭ esti forta kaj muskola, la eŭropa Dobermano ankaŭ montras trajtojn de nobelaro kaj eleganteco.
Kontraŭe al tio, kion multaj kredas, ĉi tiu hundo estas konsiderata ideala kiel dorlotbesto. Kompreneble, li elmontras temperamentan personecon kaj ĉiam havas la esprimon de kialigita hundo.
La raso estis evoluigita en Germanio en la 19-a jarcento. Oni diras, ke la unua bredisto, impostkolektisto kaj hobia hundobredisto, sin dediĉis al krucado de speciale mordaj specimenoj, kio kaŭzis la produktadon de hundo utila por gvataj taskoj en hejmoj kaj bienoj.
Poste, la Dobermano iĝis bonega polichundo kaj fibestoĉashundo.
La Dobermana raso estas nomita laŭ Friederich Louis Dobermann, ĝia unua konata bredisto. En Eŭropo, la nomo konservas la du "n" ĉe la fino.
Amerika Dobermano
La amerika Dobermano estas tre simila hundo al sia eŭropa ekvivalento. Ĝi ankaŭ estas mezgranda, kompakta konstruo kaj kvadrata korpo. Sed la ŝanĝo en reprodukta celo rezultigis pli amika, eleganta kaj alloga linio.
La reputacio de la eŭropa hundo por braveco, inteligenteco kaj lojaleco rapide popularigis ĝin en aliaj regionoj, precipe Usono, kie zorgema selektema bredado kondukis al la origino kaj rekono de amerika linio.
En Usono, tiu raso ne estas konata kiel Dobermann sed prefere kiel Doberman Pinscher.
Giganta Dobermano (falsa)
La Giganta Dobermano ne estas legitima speco de Dobermano, sed prefere hundo kiu estas simila en aspekto sed multe pli granda en grandeco. Fakuloj diras, ke la Dobermano ĉiam estas meza hundo, do ajna escepte granda versio tute ne estas konsiderata Dobermano, almenaŭ ne purrasa.
La plej uzata metodo por akiri ĉi tiujn grandajn specimenojn estas kruci Dobermanojn kaj Danojn, sed kelkaj bredistoj ankaŭ krucas kun Rotvejloj aŭ aliaj rasoj por produkti "maloftajn aŭ valorajn" gigantajn Dobermanojn.
Kiel klarigite de la Doberman Pinscher Club of America (DPAC), la Doberman ne bezonas esti pli granda ol ĝi estas; ĉi tiu hundo jam havas la idealan grandecon kiel protekta kaj kunulbesto.
Oni scias, ke la gigantaj specimenoj ne estas tiel rapidaj aŭ manoveblaj, kaj krome ili estas inklinaj al artaj kaj koraj sanproblemoj.
La giganto aŭ "reĝo" Dobermano tipo estas fakte kutime la kruco inter Dobermano kaj Granda Dano, do Doberdano.
Miniatura Dobermana Pinŝro (falsa)
Inter la tiel nomataj specoj de Doberman, la miniaturo aŭ minipinŝero estas la trompanto por ekscelenco. Pro ĝia granda simileco, multaj erare kredas, ke la Miniatura Doberman Pinscher estis akirita de la norma Dobermano, sed la vero estas, ke ĝi apartenas al malsama kaj multe pli malnova raso.
Ĝi estas aŭdaca, amuza kaj memfida hundo, kiu estis origine bredita en Germanio por ĉasi fibestojn en hejmoj kaj staloj. Lia brila mantelo kaj dikforma konstruo donas al li aspekton preskaŭ identan al tiu de la vera Doberman.
La FCI rekonas ĝin kiel pinscher-schnauzer tiphundo, dum la AKC inkludas ĝin en la Ludila rasgrupo. En ambaŭ kazoj, li estas priskribita kiel kunulo kaj domhundo.
Genetike, la Miniatura pinŝro estas tre malsama de la Dobermana pinŝro. Ĉi tio povas esti malfacile kredi pro ilia granda fizika simileco, sed spertuloj ne konsideras, ke ambaŭ hundoj estas rilataj.
Unu teorio postulas ke ili ja kunhavas komunan prapatron: la Germana Pinscher; sed la vero estas, ke estas multaj aliaj diferencoj krom grandeco.
Ili ne havas la saman temperamenton aŭ konduton, ili apartenas al malsamaj hundogrupoj kaj estis breditaj por malsamaj celoj.
Eŭropa dobermano kontraŭ amerika dobermano? Kompara tabelo
Multaj admirantoj de la raso demandas sin: kiel mi povas distingi eŭropan dobermanon de usona? Ĝenerale, ni parolas pri fizikaj diferencoj, kiel grandeco kaj muskolaro; tamen, la diferencoj estas iom pli profundaj.
Rigardu la sekvan komparan tabelon kaj malkovru, kiuj estas la specifaj trajtoj agnoskitaj de la spertuloj...
| Eŭropa Dobermano | Amerika Dobermano | |
|---|---|---|
| Ĝenerala priskribo | Laborhundo, inteligenta, societema, memfida | Ama, amema hundo, en harmonio kun la emocioj de la posedanto; inteligenta dorlotbesto kaj ideala por la familio |
| alteco | Maskloj (68-71 cm), ino (63.5-68 cm) | Maskloj (66-71 cm), ino (61-66 cm) |
| Pezo | Maskloj (36-74 kg), inoj (29-38 kg) | Maskloj (34-45 kg), inoj (27-36 kg) |
| strukturo | Pli dika, pli kompakta kaj muskola korpo; pli dika osta strukturo |
Pli rafinita kaj pli svelta korpo; eleganta kaj tonigita strukturo tipa por spektaklohundo |
| kapon | Pli larĝa kun pli dikaj muzelo kaj makzelo | Pli svelta kaj kojnoforma, kun pli sveltaj muzelo kaj makzelo |
| okuloj | Pli malhelbruna | Helbruna |
| oreloj | Restas naturaj | Ili estas kutime tranĉitaj |
| kolon | Pli mallonga kaj pli dika; havas malpli altiĝon de la ŝultro |
Pli longa kaj maldika; akre leviĝas sur la ŝultro |
| brusto | Pli granda kaj pli larĝa | Pli malgranda kaj pli mallarĝa |
| korpo | Kompakta kaj muskola | Longa kaj maldika |
| kruroj | Pli dika kaj pli muskola | Pli svelta kaj eleganta |
| kruroj strukturo | Pli granda kompakta kadro | Pli malgranda kaj pli rafinita strukturo |
| markoj | Pli malhela | Pli klara |
| Temperamento | Li povas reagi per bojado kaj fizika interveno se lia familio estas minacata. Ĝi respondas bone al forta stirado kaj estas malpli sentema al fizika korekto. |
Pli trankvila kaj famili-fokusita; malpli fizike protekta. Bone respondas al pozitiva plifortigo kaj estas pli sentema al fizika korekto. |
Resume, la ĉefa diferenco por konsideri estas, ke la usona dobermano estas pli eleganta hundo kun temperamento koncentrita al la familia medio, dum la eŭropa dobermano estas iomete pli granda kaj pli muskola hundo, kun la impeto kaj temperamento necesaj en familia laborado. -hundo.
Same kiel homoj, ĉiu hundo estas malsama kaj havas unikan genetikan konsiston. Tio signifas, ke ne estas malofte vidi variadojn en temperamentaj kaj fizikaj trajtoj. Ĉi tio validas por iu ajn Dobermano, ĉu usona aŭ eŭropa tipo.
Kiu el la specoj de Doberman estas pli bona? Amerika dobermano kontraŭ eŭropa dobermano?
Ekzistas iu konflikto ĉirkaŭ tiuj du variaĵoj de la Doberman raso. Entuziasmuloj ambaŭflanke asertas, ke ilia speco de Doberman estas la plej bona.
Unue, la AKC, la plej elstara klubo de Usono, juĝas hundojn ĉefe laŭ ilia aspekto aŭ "konformiĝo". Fakte, multaj gajnantoj de ekspozicioj estis konsiderataj pro siaj esceptaj fizikaj trajtoj, ne tiom pro temperamento.
Konsiderante, ke hundidoj, kiuj devenas de titoloj gajnintoj, estas tre dezirindaj, la amerika Doberman Pinscher ofte estas bredita laŭ aspekto. Kiel rezulto, la genetiko kaj karaktero de ĉi tiuj hundoj eble ne estas konsekvencaj.
Tamen multaj argumentas, ke ĉi tio helpis krei multe pli elegantan Doberman, familian amikan en naturo, kaj pli facile manipulebla por novulaj posedantoj.
Propagandantoj de la eŭropa Dobermano argumentas ke reproduktaj linioj formiĝis strikte kiel dorlotbestoj, aŭ por spektaklo, igis la amerikan hundon multe pli timema, sentema, delikata, kaj malpli impulsema ol la origina raso.
En la kazo de la eŭropa Dobermann, la personeco kaj ĝenerala dispozicio de la hundoj tendencas esti multe pli normigitaj, precipe ĉar ĉiu el ili devas pasigi temperamentan teston antaŭ esti aprobita por reproduktado.
Trapasi tian teston postulas, ke la hundo konservu certan nivelon de konfido en multaj malsamaj situacioj, kaj povi fizike interveni por protekti sian posedanton.
En respondo, multaj propagandantoj de la amerika Doberman opinias ke generacioj de eŭropa bredado evoluigis tre grandajn, mallertajn, kaj neoportunajn alfa-hundojn, krom profesiaj prizorgantoj. En esenco, ili priskribas lin kiel hundon, kiu estas neatingebla por la averaĝa posedanto.
Do kiu el la du estas pli bona? Estas neniu pli bona ol alia. La respondo ĉiam dependos de la celo kaj persona gusto de ĉiu posedanto.
Koloroj kaj Markoj: Kia koloro povas esti Dobermano?
Preskaŭ ĉiuj bildigas la Dobermanon kiel nigran hundon kun sunbrunaj markoj, sed kvankam ĉi tiu estas la plej populara kaj agnoskita koloro, la vero estas, ke Dobermanoj povas naskiĝi kun aliaj koloroj.
La raso laŭdire elmontras 7 kolorojn entute:
- Nigra kaj rusto
- Ruĝa kaj rusto
- Blua kaj rusto
- Cervido (Isabela) kaj rusto
- nigra
- Blanka
- albino
Ne ĉiuj estas akceptitaj de rasnormoj, kaj specife, la ekzisto de la albina koloro ankoraŭ estas demando pri diskuto.
1. Nigra kaj rusto
(Nigra, nigra kaj sunbruno, nigra kaj bruna)
Akceptite de eŭropaj kaj amerikaj rasnormoj.
La nigra kaj rusta Dobermano estas la plej vaste vidita kolorkombino. Ĉi tiuj specimenoj estas la plej tradiciaj. Ili estas tiuj kiuj ofte reprezentas la Doberman rason en filmoj kaj televido.
Kvankam la plej multaj Dobermanoj ne fartas bone en ekstremaj temperaturklimatoj, oni scias, ke nigraj Dobermanoj pli suferas problemojn kun varmeco kaj rekta sunekspozicio.
2. Ruĝa kaj rusto
(Ruĝa, bruna, ĉokolado)
Akceptite de eŭropaj kaj amerikaj rasnormoj.
Ĉi tiu estas la dua plej ofta koloro en Doberman Pinschers. La koloro de la mantelo povas varii de hela kupra tono al brunruĝa aŭ malhela ĉokolado. Iuj posedantoj diras, ke ruĝaj Dobermanoj estas iom pli gajaj kaj malpli teritoriaj.
3. Bluo kaj rusto
(Blua, griza, arĝenta)
Akceptita nur de la usona normo.
La blua Dobermano estas iom pli malofta ol siaj nigraj kaj ruĝaj ekvivalentoj. Ĉi tiu koloro ne estas observita ĉe la eŭropa hundo, kaj malgraŭ esti aprobita fare de la AKC, ĝi foje povas esti kialo de malkvalifiko en kelkaj el ĝiaj ekspozicioj. Tial multaj bredistoj evitas la bluan koloron, tial ĝi estas malofta.
Laŭ spertuloj, ĉi tiuj hundoj ne estas fakte bluaj, sed diluitaj nigraj. Oni diras, ke ili estas inklinaj al kolora dilua alopecio, genetika haŭta kondiĉo, kiu povas kaŭzi harojn maldikiĝon kaj perdon, sekan haŭton kaj jukon.
4. Cervido kaj Rusto
(Cervo, Isabela, helbruna)
Akceptita nur de la usona normo.
Cervidkoloraj Dobermanoj estas la malplej oftaj el la 4 normaj koloroj. Bredistoj emas eviti ĉi tiun koloron ĉar, kiel ĉe la blua Dobermano, ĝi ofte estas kialo de malkvalifiko ĉe okazaĵoj. Ĉi tio estas konsiderita malofta kaj nepopulara speco de Doberman.
La kolora cervido estas teknike diluita ruĝeco. Ĝi ankaŭ rilatas al pliigita risko de haŭtaj kaj mantelaj sanproblemoj (alopecio, enkorpigitaj haroj, haŭtaj infektoj).
5. Tute nigra
Ĝi ne estas akceptita de neniu el la du normoj.
Nigraj Dobermanoj estas la produkto de genetika strangaĵo kiu kaŭzas troan pigmentadon (melanino) esti produktita, igante ilin aspekti tute nigraj. Ĝenerale, ili ankoraŭ havas la tipajn markojn de la raso, sed en malhela tono multe pli malfacile distingebla.
Ĉar ili ne estas akceptitaj en Eŭropo aŭ Ameriko, ĉi tiuj hundoj neniam konkuras en spektakloj aŭ konkursoj. Bredistoj ĝenerale evitas ajnan specon de reproduktado kiu povus produkti ilin.
Iuj kredas, ke nigraj Dobermanoj estas la rezulto de endogamio, tial ili estas pli inklinaj al certaj sanproblemoj. Estas ankoraŭ iom da debato pri ĝi.
6. Blanka aŭ parta albino
(Kremo, eburo)
Ĝi ne estas akceptita de neniu el la du normoj.
La blanka Dobermano estas konsiderata kiel "leŭkisma" specimeno, kio signifas, ke ĝi ne estas tute albino. Ĝi produktas melaninpigmentadon, sed ĉi tio estas tre limigita. La mantelo estas tre hela en koloro, sed ne tute blanka. La marka areo estas eĉ pli hela nuanco de blanka.
Tiuj specimenoj havas bluajn okulojn, kun rozkoloraj nazo, lipoj, kaj okulrandoj. Ĝenerale, ili estas tre maloftaj kaj ne estas akceptitaj en iu ajn medio.
Blankaj Dobermanoj povas suferi pro vidaj problemoj, inkluzive de pliigita fotosentemo; estas ofte por ili fermi la okulojn kiam ili estas eksponitaj al la suno. Ili ankaŭ povas sunbruligi kaj estas multe pli inklinaj al kanceraj kreskoj kaj aliaj haŭtaj problemoj.
Ĝi eble interesos vin:
- 11 Tipoj de Tumoroj, Buloj kaj Kistoj Oftaj ĉe Hundoj
- Kornea Ulcero en Hundoj - 7 Kaŭzoj, Tipoj, Simptomoj, Traktado kaj Pli
7. Albino
Estas iom da debato pri la ekzisto de la albino Doberman pinscher, sed iuj fakuloj diras, ke akiri ĝin teorie eblas. Malhavante la pigmentigan genon, tio estus signife pli blanka specimeno ol la blanka aŭ kremkolora Doberman Pinscher.
Estas ofte ke blanka specimeno estas konfuzita kun albino, sed ŝajne, ekzistas maniero distingi ilin. La blanka Dobermano havos bluajn okulojn, dum la albina Dobermano havos rozkolorajn okulojn.
En teorio, ĉi tiuj hundoj ankaŭ devus suferi de sanproblemoj ligitaj al fotosentemo, sunbruligo kaj kanceraj tumoroj.
Laŭ la eŭropa FCI-normo, Doberman Pinscher povas esti nur 2 koloroj: nigra aŭ ruĝa/bruna kun rustkoloraj markoj. La amerika normo rekonas du pliajn kolorojn: blua kaj cervino, same kun rust-tonaj aŭ sunbrunaj markoj.
Doberman markoj
Aldone al la ĉefa mantokoloro, ĉi tiu raso estas konata pro siaj elstaraj rustaj aŭ sunbrunaj markoj. Ĉiuj varioj havas ĉi tiujn tradiciajn markojn. Oni devas rimarki, ke kelkaj amerikaj Dobermanoj havas malgrandan blankan makulon sur la brusta areo.
La AKC-normo diktas ke la amerika Doberman devas havi bone difinitajn rustkolorajn markojn. Ĉi tiuj devus aperi super ĉiu okulo, sur la muzelo, vangoj, gorĝo, brusto, ĉiuj kvar kruroj, kaj piedoj, same kiel peceto tuj sub la vosto. En kazo de prezentado de la blanka marko sur la brusto, ĝi ne devus superi la grandecon de ½ kvadrata colo.
Siaflanke, la FCI indikas, ke la sunbrunaj markoj devas esti klare difinitaj kaj situantaj sur la muzelo, la vangoj, sur la supra parto de ĉiu brovo, sur la gorĝo, du punktoj sur la brusto, sur la ĉirpoj, metatarsaloj kaj piedoj, internaj femuroj, perinea regiono kaj iliakaj elstaraĵoj. Ili estas esence samaj kiel la Amerika Leporhundo, krom la malgranda blanka makulo sur la brusta areo.
